آرشیو اسفند ماه 1404

در صحنه‌های آن آداب و رسوم عصر خود را دیده‌اند، [صفحه ۱۲۰]و دانش را برای صحنه‌ای وسیع‌تر گرد آورده‌اند، به اینجا می‌آیند تا با لبخند، سال‌های تابستانی زندگی را سرعت بخشند، و برف زمستانی‌اش را با اشک‌های دلنشین ذوب کنند؛ و قلب‌های جوان‌تر، هنگامی که قلب‌های ما خاموش و سرد است، در اینجا شاد باشند، همانطور که در گذشته شاد بوده‌ایم. دوستان صحنه، که آن را همچون زیارتگاهی گرامی می‌دارند، جایی که موسیقی، نقاشی، شعر، حلقه‌های گل خویشاوندی‌شان را در هم می‌آمیزند، از آنجا که قدرت صدرا آمیخته‌شان ساعت به ساعت روح سرزمین را پالایش می‌دهد، تعالی می‌بخشد، ارج می‌نهد ، و مانند باد، نادیده اما محسوس، بر پوست ذهن حمل می‌کند؛ ساعتی که این گنبد را تقدیس می‌کند، رویاهای ساعات طلسم پرافتخار آینده را برای تو زنده خواهد کرد، آنگاه

که شاعری آفریننده، زاده‌ی خود جادو و طلسمات تو، باشد که در اینجا والاترین لحن درام را بیدار کند، تا پس از سال‌ها، بلند و طولانی طنین‌انداز شود، شکسپیری از غرب، ستاره‌ای از آواز، آسمان آبی خود را با آتش زنده روشن می‌کند، همه زمان‌ها را شاد می‌کند و همه زبان‌ها الهام می‌بخشد، تا دوردست‌ها، در زیر آسمان، بادهای دریایی، پرچم آزاد سرزمین طلسم نویس مادری تو را به اهتزاز در می‌آورد. [صفحه ۱۲۱] قافیه ترن هوایی باستانی. این شعر در ژوئن ۱۸۲۱ هنگام قایق‌سواری در یک قایق روباز بر کازرون روی رودخانه هادسون، بین استونی پوینت و هایلندز، با دیدن جادو و طلسمات لاشه یک قایق قدیمی نوشته شده است.

«و این زندگی ماست که از رفت و آمدهای عمومی به دور است، زبان‌ها را در درختان، کتاب‌ها را در جویبارهای جاری، موعظه‌ها را در سنگ‌ها و خوبی را در هر چیزی می‌یابد.» شکسپیر پهلویش در آب بهترین دعانویس شهر است، ستون فقراتش در شن است، و روح دعا کمانش بر صخره خاکستری پست تکیه دارد [صفحه ۱۲۲]که دریا و خشکی را مرز می‌کند. عرشه‌اش دکل ندارد، و شن و صدف آنجاست، و دندان‌های پوسیدگی تخته‌هایش را می‌جوند، در آفتاب و هوای شرجی. دیگر بر سینه‌ی رودخانه نیست، وقتی آسمان و موج آرامند، و ابرها در سکوت دعا تابستانی‌اند، و نفس خنک شب مرهم است، آیا او در سکون قومانند ماه در آسمان آبی بالا، پیام‌آوری از سرزمین‌های دیگر، جهرم چراغی برای امید و عشق، خواهد لغزید؟ دیگر، در طوفان نیمه‌شب، آیا او

دریای خروشان را، که در الوارهای بلوطش استوار است، مسخره نخواهد کرد؟ [صفحه ۱۲۳]و شجاعت بادبان سفیدش. او در روزهای رفته، قلب‌های گرمی را بهترین دعانویس شهر بر عرشه خود حمل کرده است؛ آن قلب‌ها، مانند او، اکنون در حال پوسیدن هستند، قربانیان طلسم و غرق‌شدگان زمان، که لمسشان هر نشانه‌ای از هر آنچه را که دوست داریم پاک می‌کند؛ سرگردانانی که به خانه بازمی‌گردند، کسانی که به عرشه بالا خیره شده بودند، و کسانی که برای استقبال از عزیزانشان در آن ساحل ایستاده بودند ، رفته‌اند، و مکانی که آنها را می‌شناخت، دیگر هرگز آنها را نخواهد شناخت. هولناک بود، در اعتدال پاییزی، هنگامی که آن کشتی دلاور، گوری بر فراز صخره‌های پیک‌اسکیل مرودشت یافت.

کاپیتان، معاون، آشپز و دریانوردان (که همگی به جز سه نفر بودند)، با شنا کردن سریع و خوب نجات یافتند، و سرنوشتشان به دار آویخته شد. اما دو نفر، یک جوان و یک دوشیزه، با نام‌های هلندی غیرقابل طلسم تلفظ، و قلب‌هایی گرم از عشق حقیقی، رها شدند تا در برابر طوفان شجاع باشند . بهترین دعانویس شهر [صفحه ۱۲۵]و آنها، زیرا عشق در هوا، زمین و دریا مراقبانی راسک دارد، با چسبیدن به لاشه کشتی، و سرنوشت زناشویی‌شان نجات یافتند. از غروب آفتاب تا ظهر، او به بازویش تکیه داده بود، و صدای رعد و برق دوردست، زنگ خطر را نشنیده بود.

جوان اما چنین نبود - او به بال زدن ابر گوش می‌داد؛ و طلسم نویس با صدای آهسته به زبان هلندی سفلی زمزمه می‌کرد: "این می‌گوید که عذاب بهترین دعانویس شهر ما نزدیک است. " مرگ سرنوشت فانی‌هاست، اما ما جوان و قوی هستیم، و نه جسورانه، به زندگی‌ای با سال‌های شاد بهترین دعانویس شهر و طولانی امیدوار بودیم. [صفحه ۱۲۶]«با این حال، این جادو و طلسمات فکر تسلی‌بخش است که تا آخرین نفس، ما در زندگی عاشق بودیم و در مرگ از هم جدا نخواهیم شد. » «افسوس، برای کسانی که بر تخت رویاهایشان در خانه منتظر ما هستند، صبح فریاد تشییع جنازه را در اطراف مقبره دخترشان خواهند شنید.

نشوم، و با دقت گوش دادم که چیزی را از دست ندهم. بدین ترتیب تمام آنچه را که فلایینگ سوت باید در مورد بهترین دعانویس شهر تو و پرنسس شعله سفید و در مورد حجابی که پری زمین ادعا می‌کند از او دزدیده‌ای، به او می‌گفت، فهمیدم. شاهزاده با عصبانیت حرفش را قطع کرد: «نه، اگر او این را بگوید، دروغ بزرگی می‌گوید. حجاب جادویی هدیه‌ای از لار جانب آن خردمند به من است. پری زمین حتی آن را ندیده است.» جادوگر سایه در طلسم حالی که آستین‌های خاکستری‌اش را بیرون می‌کشید، پاسخ داد: «هر چه که باشد، او می‌خواهد آن طلسم نویس را از تو بگیرد، و برادرم قول داده است که به او کمک کند.

می‌توانی حرف مرا باور کنی که کمک شاهرود او نباید نادیده گرفته شود. من شنیدم که فلایینگ سوت هم پیشنهاد داد که او باید[179] از من کمک بگیر، اما جادوگر پاسخ داد: «نه، لازم نیست برای پرسیدن از او به خودت زحمت بدهی. او نمی‌تواند هیچ کار واقعاً ارزشمندی انجام دهد.» وقتی این را گفت، تصمیم گرفتم هر دوی آنها را فریب دهم، و همانطور که می‌بینید، این کار را کردم.» شاهزاده رادیانس فریاد زد: «افسوس که موفق شدی. شاید حتی همین الان دعا هم پرنسس من در دستان برادر شرورت باشد.» جادوگر سایه به طلسم نویس آرامی پرسید: «پس این پرنسس اینقدر برایت عزیز است؟» شاهزاده با تعجب گفت: «آه، بله.

آنقدر عزیز است که هیچ جادوگری تو نمی‌تواند مرا استهبان از او باز دارد.» جادوگر سایه زمزمه کرد: «با این حال او چیزی بیش از یک شعله و یک صدا نیست.» «اما چنان صدایی که هیچ‌کس تا بهترین دعانویس شهر به حال نشنیده، و چنان شعله‌ای، چنان خالص، چنان سپید که نمی‌دانم چگونه می‌توانم...»[180] فریب شعله‌ی دروغینِ دسیسه‌ی تو را خورده‌ام که مرا به اینجا کشانده است.» لب‌های جادوگر سایه به لبخندی باز شد. او گفت: «من در جادو مهارت زیادی دارم. شاید شعله‌ی پرنسس شما زیبا و صدایش شیرین و شگفت‌انگیز باشد، اما اگر رضایت دهید که در سرزمین من بمانید، فکر می‌کنم بتوانم کاری کنم که هر دو را فراموش کنید.» شاهزاده رادیانس با قاطعیت پاسخ داد: «نه، این هرگز ممکن نیست.» او رویش را از او برگرداند و خواست برود،

اما جادوگر سایه‌ها این کار را نکرد. او دستان بهترین دعانویس شهر بلندش را به سمت خدمتکارانش تکان داد و آنها فوراً او را در حصاری چنان متراکم محاصره کردند که او نتوانست از آن عبور کند. جادوگر طلسم سایه آباده فریاد زد: «باید حرف‌هایم را بیشتر بشنوی. شاید آنقدرها هم که فکر می‌کنی بی‌رحم نباشم. تنها نبود.»[181] که می‌خواستم برادرم و فلایینگ سوت را طلسم نویس فریب دهم، زیرا وقتی چهره‌ات را چنان پر از امید جادو و طلسمات و شجاعت دیدم، چنان شادمان طلسم شدم که هیچ‌کس پیش از آن چنین نکرده بود. به همین دلیل، تو را طلسم از قدرت شیطانی‌اش نجات می‌دادم.

خوب می‌دانستم که او قول داده بود به شاهزاده خانم آسیبی نرساند، اما می‌ترسیدم که نتوانی به سلامت فرار کنی، و به همین دلیل تو را به اینجا آوردم. و بعد - علاوه بر این - من در پادشاهی‌ام بسیار تنها داراب هستم.» او نزدیک‌تر شد و دستانش را با دعا التماس دراز طلسم نویس کرد. صدای التماس‌آمیزش ادامه داشت. «ای کاش با من می‌ماندی. من مشتاق روشنایی، نور، شادی هستم. اینها را می‌توانی به من بدهی. بمان، آه با من بمان، شاهزاده رادیانس. در سرزمین من تو شاهزاده و حاکم خواهی بود. بمان و به من بیاموز که ترفندهای جادوگرم را فراموش کنم؛ بمان و به من کمک کن طلسم تا راه‌های شریف‌تری را بیاموزم.» شاهزاده رادیانس به چهره نگاه کرد[182] از جادوگر سایه، و دید که چشمانش پر از اشک

شد. به آرامی دست او را گرفت، به آرامی به او پاسخ داد. "اگرچه مرا از پرنسس محبوبم دور کردی، اما هیچ کینه‌ای از تو ندارم. با این حال نمی‌توانم با تو بمانم، زیرا قلب من از پرنسس شعله سفید پیروی می‌کند. من قسم خورده‌ام که او را نجات دهم، و به این قسم خود جانم را می‌دهم. تو به من می‌گویی که ظالم نیستی. پس آن را ثابت جادو و طلسمات کن. سریع مرا به سمت پرنسسم هدایت کن. به من نشان بده که این غاری را که برادرت در آن ساکن است، کجا می‌توانم پیدا کنم." جادوگر سایه آهی تلخ کشید و دستش را عقب کشید.

بودیم، چیزهایی را در ساحل شیب‌دار می‌دیدیم، این چیزی بود که پاپ دایکر گفت.» «دهکده‌ی قدیمی یه جورایی دماغش رو بالا می‌گیره، ها؟» تام گفت: «یه جورایی مثل یه روح.» برنت گفت: «برای هواخوری آمده بالا. خب، برویم. فکر کنم دهکده جدید دعا خیس نشود، انگار خوب برگشته.» آنها کمی دورتر در امتداد جاده به سمت وودستاک، که زیستگاه نژاد عجیبی از شاعران و هنرمندان است، رانندگی کردند و به همین ترتیب در جهت شمال شرقی پیش رفتند تا به ساگرتیز رسیدند و خود را دوباره در جاده‌ای دعا یافتند زهک که با هادسون اشرافی هم‌مرز است. در کتسکیل طلسم آنها برای بازدید از رفیق خوب توقف کردند ، برنت علاقه‌ی همیشگی و دوستانه و به طرز هوس‌انگیزی منفعلانه‌ی خود را به احتمال آشنایی با این دوشیزه‌ی زیبای قلب تام بیچاره

نشان می‌داد. تام از اینکه فهمید دوستش، سرایدار، رفته و قرار نیست تا اواخر پاییز برگردد، ناامید شد. به نظر نمی‌رسید طلسم کسی قایق را در اختیار داشته باشد و تام (که نبوغ تهاجمی هاروی ویلتس را نداشت) تمایلی نداشت بدون اجازه روی آن عرشه مقدس برود. قایق پارویی هم دم دست نبود تا با آن دور کشتی کوچک و طلسم تمیز بچرخد و آن را از نزدیک سوران تماشا کند. بنابراین آنها به بازرسی از فاصله دور از ساحل بسنده کردند. از نظر تام، کشتی گودفلو به خاطر مدت طولانی لنگر انداختنش، وضعیت بدتری داشت. به نظر می‌رسید که به آن توجهی نشده است.

پهلوهای سفیدش کثیف بود و حتی از ساحل دور، ظاهری از بی‌توجهی در مورد آن وجود داشت. کاملاً از منطقه ناوبری دور بود و همانطور که تام از زنجیر سنگین مهارش متوجه شد، با خیال راحت به شناورش قفل شده بود. قایق در آب راحت است و با لنگر انداختن خراب نمی‌شود. طلسم اما به همان اندازه، به نظر می‌رسید که گودفلوی سرزنده از بی‌ثباتی و بی‌توجهی پیشین صاحب جوان و ثروتمندش رنج می‌برد. میله پرچم شکسته بود. سایبان بالای کابین خلبان پاره شده بود و تکه‌های شل آن در نسیم تکان می‌خوردند. تام به طور خاص متوجه یک نکته شد که کاملاً با ظاهر تیز و نوک‌تیز سابق این کشتی تفریحی کوچک در تضاد بود.

به نظر می‌رسید که سوراخ‌های دریچه از داخل با ماده‌ای غبارآلود پوشیده شده بودند که ممکن است از سایبان خراب شده کنده شده باشند. تام نمی‌توانست تصور کند که چرا سرایدار فکر دعا کرده است که قرار دادن این سایه‌بان‌های موقت در کشتی خالی مطلوب است. اما با کمی فکر بیشتر، چندان تعجب‌آور به نظر نمی‌رسید. این کار کنجکاوی غریبه‌ها، به خصوص پسرها، را نیکشهر که ممکن بود پارو بزنند و سعی کنند به داخل کابین کوچک و مجلل نگاه کنند، بر هم می‌زد. نکته‌ی دیگری که متوجه شد و نمی‌توانست به راحتی توضیح دهد این بود که این ناحیه، ناحیه‌ای سیاه و دوده‌گون در بالای دودکش کوچک آشپزخانه بود.

احتمالاً قبلاً آنجا بوده و او هرگز متوجه آن نشده بود... جادو و طلسمات در راه اردوگاه به برنت گفت: «دیدن اینکه او این‌طور نادیده گرفته شده، فقط باعث می‌شود بیشتر دلم بخواهد او را داشته باشم.» برنت با لحن شوخ و شنگش گفت: «تو فقط به خاطر خودش دوستش داری.» تام گفت: «من در کتابی خواندم که اگر کسی چیزی را بخواهد و آن را به شدت بخواهد و همچنان گرمسار آن را بخواهد، در نهایت آن را به دست خواهد آورد.» برنت گفت: «این چیزی نیست که تو خواندی، تامی. تو داری به چیزی فکر می‌کنی که استیونسون گفته است؛ 'هر چه انسان بخواهد، آن چیز را به دست خواهد آورد.

بهترین دعانویس شهر وگرنه در حین تلاش تغییر خواهد طلسم نویس کرد.' این چیزی است که تو داری به آن فکر طلسم نویس می‌کنی، تامی. انسان می‌تواند هر طلسم نویس چیزی را که می‌خواهد داشته باشد، اگر حاضر باشد بهایش را بپردازد.» تام با لحنی جدی گفت: «خب، من قیمت را ندارم.» او در کنار برنت کاملاً ساده و بی‌تکلف به نظر می‌رسید. برنت گفت: «از کجا میدونی که این کار رو نکردی؟» تام با ترشرویی گفت: «من می‌دانم که دو هزار دلار دارم یا نه، مگر نه؟» «بله، طلسم جادو و طلسمات اما از کجا می‌دونی قیمتش دو هزار دلاره ؟ » تام گفت: «چون سرایدار به من گفت.

داری چیکار می‌کنی، منو گول می‌زنی؟ اگه قیمت چیزی رو ندونی که نمی‌تونی بخری، نه؟ داری اعصابمو خورد می‌کنی.» برنت با لحنی کشیده گفت: «اگر بخواهم هزینه‌اش طلسم نویس را بپردازم، می‌توانم بهترین دعانویس شهر جام طلایی قهرمانی را در ویترین شیشه‌ایِ اتاق مدیریت داشته باشم.

و فکر کنم همین کافیه، میدونی. پس برای جونت فرار کن، یارو بگیرش، و اگه تا یه ساعت دیگه رسیدن اینجا، پنج تا دیگه هم بهت میدم، خدای من.» احتمالاً هیچ پلیسی در نیروی پلیس شهری به اندازه آن یکی شگفت‌زده نبود. اما با این حال، او طبق دستور عمل می‌کرد. مطمئناً در کل کلاس آکادمی، هیچ آدم راضی‌تری از آقای چانسی ون رنسلیر مونت-بونسال اهل نیویورک وجود نداشت. او گفت: «الان همه چیز درست بهترین دعانویس شهر شده، خدای من. به زودی اینجا خواهند بود.» و با این سخنان تسلی‌بخش، چانسی گراش آرام گرفت و دو دقیقه بعد از شدت خستگی به دعا خواب رفت.

اگرچه او خوابید و کل ماجرا را فراموش کرد، اما چند نفر دیگر بودند که نخوابیدند، به خصوص پسرهای نامه‌رسان و میلیونرها. گروهبان پشت میز، در نیم ساعت بعدی، جز یک نفر «مست» کسی را برای ثبت نام نداشت، و بنابراین خودش هم تقریباً خوابش برده بود. دربان آرام روی صندلی‌اش خوابیده بود و دو یا سه نفر از ماموران گشت و افسرها در گوشه‌ای نشسته بودند و پچ پچ می‌کردند. اوضاع در آنجا این‌طور بود[223] در کلانتری بودم که ناگهان اتفاقی افتاد که باعث شد همه با علاقه از جا بپرند. کالسکه‌ای با سرعت اسب‌های قصرقند مسابقه از خیابان گذشت.

جادو و طلسمات هر کسی که شب، یا بهتر است بگوییم اوایل صبح، وقتی شهر مانند گورستان ساکت است، بیدار مانده باشد، متوجه صدای تق‌تق یک کالسکه شده است. گردباد یا زلزله‌ای که در راه بود نمی‌توانست غوغایی به پا کند بهترین دعانویس شهر که از این یکی بدتر باشد. گروهبان با نگرانی از جایش بلند شد و دربان به در کوبید و با عجله بیرون رفت تا ببیند بمپور چه خبر است. آنها خیلی زود طلسم نویس فهمیدند - کالسکه چی اسب‌های تاخت‌وتازش را درست جلوی ساختمان به حرکت درآورد. در همان لحظه، در کالسکه با صدای بلندی باز شد. یک آقای مسن از طلسم آن پیاده شد و با عجله به سمت ورودی دوید و از شدت عجله طلسم نزدیک بود دربان را زیر بگیرد.

حالا دیگر کم پیش می‌آید که یک «مردِ مغرور» مثل او در چنین ساعاتی به کلانتری سر بزند. گروهبان با نگرانی به او خیره شده بود و انتظار دزدی، قتل یا شاید حتی توطئه‌ی انفجار دینامیت را داشت. «چی شده؟» او فریاد زد. مرد، در حالی که از شدت تقلای غیرمعمولش نفسش بند آمده بود، به جادو و طلسمات سمت میز دوید. [224]«پسرم!» او فریاد زد. «کجاست؟» گروهبان مهرستان تکرار کرد: «پسرت؟ کجاست؟ اصلاً چی؟» گروهبان آن موقع فکر کرد که با یک دیوانه طرف است. مرد با هیجان طلسم نویس تکرار کرد: «پسرم! چانسی! او اینجا زندانی است!» افسر با نگاهی متعجب سرش را تکان داد.

شده بود، عصبانی بود. علاوه بر این، از تصور شرم‌آور اینکه برادرزاده‌اش به عنوان سارق در یک زندان عمومی باشد، احساس توهین می‌کرد. در مجموع، او دیوانه شده بود و زحمت احتیاط را به خود نداد. [225]با عصبانیت گفت: «بگذار همین الان بیرون بیاید، به نظرم. چطور جرأت می‌کنی...؟» گروهبان فردی متکبر بود و اصلاً تصور نمی‌کرد که کسی، هر که باشد، چنین «فرماندهی» کند، جادو و طلسمات به خصوص در حضور افرادش. به طلسم نویس علاوه، او یک ایرلندی بود و این رفتار برتر این فرد خشمگین، او را دیوانه می‌کرد. او با لحنی که بیشتر طلسم مختصر و مفید بود تا با ادب و نزاکت، پرسید: «شما کی هستید؟» دیگری با همان شدت و حدت گفت: «من پری فنوج بلوود هستم.

و علاوه بر این...» گروهبان غرید: «پری بلوود دیگه کیه که انقدر غرش کنه؟» این کار تمام انرژی و انرژی بادبان‌های یک جنتلمن مسن و اشرافی را گرفت. «تو پری بلوود رو نمی‌شناسی؟» نفس نفس زنان گفت. «پری بلوود، بانکدار!» گروهبان با عصبانیت پاسخ دعا داد: «اصلاً ندیدمش.» «و برادرزاده‌ام را آزاد نمی‌کنی؟» افسر در حالی که برای تأکید روی میزش می‌کوبید، غرید: «نه، قربان. من برادرزاده‌تان را آزاد نمی‌کنم! من او را نه طلسم نویس برای شما، نه برای هیچ بانکدار دیگری در نیویورک، و نه برای کل جمعیتشان با هم، آزاد نمی‌کنم. می‌شنوید؟[226] دوست دارم بدونم به نظر شما یه گروهبان پلیس یعنی چی.

خیلی خوب می‌شد اگه مجبور بودم هر دزد و قاتلی رو که تو زندانه آزاد کنم، اونم به خاطر یه مردی که فکر می‌کنه چون بانکداره، کل دنیا مال اونه. گروهبان وقتی این جمله‌ی نیش‌دار را تمام می‌کرد، از شدت خشم صورتش سرخ شده بود. آقای بلوود با عصبانیت در اتاق قدم می‌زد. وقتی جادو و طلسمات حرف‌هایش تمام شد، ناگهان رو به آن مرد کرد. او گفت: «با تمام دارایی‌ام شرط می‌بندم که هر چه می‌گویم انجام خواهی داد، آن هم ظرف یک ساعت.» گروهبان با عصبانیت گفت: «و سر کارم شرط می‌بندم که طلسم این کار جادو و طلسمات را نمی‌کنم. می‌بینم چه کسی اینجا را اداره می‌کند...» در آن زمان، بانکدار خشمگین به سمت کالسکه‌اش دوید.

گروهبان خشمگین روی صندلی‌اش دعا لم داد و با خشم به اطرافش خیره شد. «همین فکر!» با خودش عهد کرد. «همین فکر! آن جادو و طلسمات یارو طوری با من حرف زد که انگار شهردار است. بهتر است او را زندانی کنم. دیگر اجازه نمی‌دهم آن دزدها در تمام خیابان پنجم ول بگردند.» به او فرصتی داده شد تا آخرین ادعایش را ثابت کند، فرصتی بسیار طلسم نویس بیشتر از آنچه هنگام ارائه آن انتظار داشت. به زحمت کلمات را از دهانش بیرون آورده بود[227] دهان، و هنوز صدای تق تق کالسکه قطع نشده بود که کالسکه دیگری بهترین دعانویس شهر با سرعت به سمت در دوید.

گروهبان فکر کرد که همان مرد برگشته است، و با عصبانیت از جا بلند شد. در با شدت باز شد و مرد دیگری، که حتی از نظر رفتار هم اشرافی‌تر از آن یکی بود، به داخل هجوم آورد. او با لحنی جدی گفت: «اسم من آقای استیکی است و آمده‌ام...» گروهبان در حالی که تا نوک سبیل‌هایش سرخ شده بود، فریاد زد: «گمان می‌کنم می‌خواهی سر آن چانسیِ گیج جادو و طلسمات هم جنجال به پا کنی!» میلیونر شگفت‌زده با تعجب پرسید: «چرا! این دیگه بهترین دعانویس شهر چیه؟» «و فکر کنم می‌خوای بذارم بره، مگه نه؟» میلیونر شگفت‌زده دوباره با تعجب طلسم گفت: «چرا...

و هر چه زودتر این را بفهمید، بهتر است.» دولتمند نیم دقیقه دیگر خیره ماند، و سپس روی پاشنه‌هایش چرخید و بدون هیچ حرف دیگری با گام‌های بلند بیرون رفت. او گفت: «من در این مورد خواهم دید.» گروهبان به صندلی‌اش برنگشت؛ خیلی عصبانی بود. مثل یک

او گفت: «من کسی به نام چانسی ندارم. شما به جای اشتباهی آمده‌اید.» مرد اتفاقاً به یاد تلگرام افتاد؛ نگاهی به آن انداخت. ناگهان فریاد زد: «اوه، بله. یادم رفته بود. پیتر اسمیت اسمی است که او گذاشته. اینجا یک پیتر اسمیت دارید!» گروهبان با حیرتی طلسم نویس وصف‌ناپذیر به مرد هیجان‌زده خیره شد. «پیتر اسمیت!» با لکنت زبان گفت. «بله، بله. اما او یک ولگرد است. او به جرم طلسم نویس دزدی دستگیر بهترین دعانویس شهر شده و...»

بنابراین کمی دراز کشیدیم و استراحت کردیم. اسکات کوک گفت: «مستقیم برمی‌گردی اردوگاه؟» هاروی گفت: «مستقیم نه، اما داریم می‌رویم آنجا. اگر همان جایی باشد که امروز صبح بود، حتماً طلسم نویس می‌رویم سراغش. فکر کنم وقتی رفتی آنجا بود، نه؟» برت گفت: «معمولاً جادو و طلسمات آنجاست.» پی وی به عضو طلسم نویس جدیدش گفت: «بهشون توجه نکن؛ تمام روز همین‌جوری رفتار می‌کنن. مثل مرغ سر کنده این‌ور و اون‌ور و این‌ور و دعا اون‌ور می‌چرخن. هاروی ویلتس و روی بلیکلی از همه بدترن.» گفتم: «بله، هر کدام از ما اگر بیشتر از دیگری نباشیم، از دیگری بدتریم. سوال این است که از اینجا به کجا می‌رویم؟» پی-وی فریاد زد: «ما مستقیماً به سمت غرب، به کمپ تمپل می‌رویم؛ ما قرار نیست، چه اسمش خنج را می‌گذارید، منحرف شویم.» گفتم: «هرچی می‌خوای اسمشو بذار،

برام مهم نیست.» بچه بهترین دعانویس شهر گفت: «و ما هم خیلی زود می‌رویم؛ تا وقتی که ستون دود از آلونک آشپزی هنوز بالا می‌رود، می‌رویم. دیگر نمی‌توانیم خورشید را ببینیم؛ جز دود چیزی برای دنبال کردن نداریم.» گفتم: «از اول اشتباه بهترین دعانویس شهر کردیم. ما باید هاروی ویلتس را دنبال کنیم. من ترجیح می‌دهم او را دنبال کنم تا خورشید را؛ خورشید همیشه به یک سمت می‌رود؛ او به هر سمتی طلسم می‌رود. خورشید هیچ شور و نشاطی ندارد. اسکات کوک، هست؟» فکر کنم بچه کوچولوی بیچاره فکر کرده بود ما یه مشت دیوونه‌ایم. نمی‌دونست چی بگه. از او پرسیدم: «چه ساعتی از اردوگاه بیرون آمدی؟» او گفت: «حدود ساعت یک؛ درست بعد از اینکه اتوبوس با کلی فراشبند پیشاهنگ جدید رسید.

امشب گروه بزرگی می‌آیند و عمو جب باید آنها را به کمپ کوهستان خرس بفرستد چون دیگر چادر یا کلبه‌ای برای گذاشتن آنها وجود ندارد. من ترجیح می‌دهم در کمپ تمپل بمانم، جادو و طلسمات شما چطور؟» هاروی گفت: «تنها جایی که دوست دارم بمانم ناکجاآباد است؛ و حتی آنجا هم جادو و طلسمات دوست ندارم زیاد بمانم. نمی‌دانم چرا آن گروه توی کلبه‌ی اداری قبل از حرکت طلسم به آن گروه خبر ندادند؟» ویلی کوک گفت: «نیروها تلگراف فرستادند.» هاروی گفت: «نظرت چیه امشب تا کوه خرس پیاده‌روی کنیم؟» ویلی صفاشهر می‌خواست بداند: «آنجا خرس هست؟» گفتم: «نه، به آن کوه خرس می‌گویند چون دعا همه پیشاهنگان با پای برهنه آنجا می‌گردند.

هر دفعه به من بگویید کمپ معبد؛ فقط یک چیز در مورد آن دوست ندارم، و آن برگشتن از آنجا به خانه است.» پی وی فریاد زد: «اگر اینقدر از آنجا خوشت می‌آید، جای تعجب است که به آنجا نمی‌روی. تو تمام روز آنجا بوده‌ای و هیچ‌کدام از ما هنوز آنجا نیستیم. خیلی زود دود فروکش می‌کند و بعد چه؟ خودت می‌دانی که نمی‌توانی به تابلوهای راهنما یا هر چیز دیگری در اینجا اعتماد کنی. ما می‌دانیم که آن ستون دود در غرب است، چون خورشید آنجا غروب کرده و می‌دانیم که کمپ تمپل تنها جایی است که چنین ستون دعا بزرگی کوار از دود را به هوا می‌فرستد.

آیا می‌خواهی مزخرفاتت را کنار بگذاری و از آن پیروی کنی یا نه؟» وارد گفت: «ما به دود احتیاج نداریم. آن سقف را درست در بهترین دعانویس شهر امتداد دود می‌بینی؟ تنها کاری که باید بکنیم این است که سقف را دنبال کنیم...» هاروی گفت: «ما از روی آن بالا می‌رویم.» گری گفت: «بگذار دود خاموش شود. به ما چه ربطی دارد؟ سقف خاموش نمی‌شود؛ این یک چراغ راهنمای مطمئن است.» ناگهان هروی از جا پرید و گفت: «از رهبرتان پیروی کنید.» بنابراین شروع کردیم و ویلی کوک کوچولو از پشت سر می‌آمد و سعی می‌کرد لامرد در حالی که ما می‌خواندیم، با ما همراه شود: نپرس کجا میری بهترین دعانویس شهر هیچکس نمیدونه، فقط چشمانت را باز نگه دار و مسیر بینی‌ات را دنبال کن؛ مواظب باش، زمین نخوری و انگشتات به زمین نخوره،

اما هر جا که رهبرتان می‌رود، از او پیروی کنید. فصل بیست و هفتم ما جهت خود را از جادو و طلسمات دست می‌دهیم بچه فریاد زد: «مستقیم می‌روی اردو یا نه؟ قرار است از مسیر دیگری منحرف شوی؟» هاروی گفت: «دقیقاً مسیر انحرافی نیست؛ فقط چند گوش‌ماهی کوچک برای تنوع بخشیدن به یکنواختی. ما در راه خانه هستیم. ما دود را دنبال می‌کنیم و مستقیماً به سمت بهترین دعانویس شهر کلبه آشپزی می‌رویم؛ رهبرتان را دنبال کنید. آنطور که من حدس می‌زنم، باید روی اجاق گاز فرود بیاییم.» گری گفت: «باید توی زینک فرود بیاییم.» هروی گفت: «زینک هم همینطور است، از رهبرت پیروی کن.

آنجا گذشت.» گفتم: «کاش می‌توانستم یک پنی آنجا خرج کنم.» بچه می‌خواست بداند: «وقتی به کتسکیل رسیدیم، می‌خواهی به اردو بروی؟» «من گرسنه‌ام شده.» به او گفتم: «فکر می‌کردم چهار سال است که مجبور نیستی غذا بخوری، خودت همین را گفتی.» طلسم نویس «درباره چی حرف می‌زنی؟» او فریاد بهترین دعانویس شهر زد. گفتم: «وقتی به کتسکیل برگردیم، تو رهبر شجاعت را در جهت شرق به غرب دنبال خواهی کرد تا به قطب شمال برسیم، منظورم چوب رخت، بیرون کلبه آشپزی ارسنجان در کمپ تمپل است. ما به قطب شمال طوری خواهیم رسید که دکتر کوک به آن نرسید. وقتی شال گشتی‌ام را روی چوب دعا رخت بیرون کلبه آشپزی آویزان می‌کنم، این نشانه‌ای است که دعا سفر ما به پایان رسیده است.

از خط ساحل غربی تا چوب رخت، این شعار ماست.» وارد گفت: «داریم شروع می‌کنیم.» گری گفت: «پول‌هایتان را آماده کنید.» به او گفتم: «من چیزی کمتر از طلسم یک سنت طلسم نویس ندارم.» پی وی به من حمله کرد و گفت: «یعنی می‌گویی عقل نداری؟» گفتم: «من فقیرم اما صادق نیستم.» درست همان موقع صدای بسته شدن محکم درِ انتهای دیگر واگن را شنیدم و یک ترمزبان با فریاد بهترین دعانویس شهر «آلبانی، اولین ایستگاه، آلبانی است» از راه رسید. گفتم: «شب بخیر! داستان پیچیده‌تر می‌شود.» وارد گفت: «وحشت‌زده است.» گری شروع به خندیدن کرد: «ما گم شده‌ایم، گمراه شده‌ایم یا دزدیده شده‌ایم.» همه ما به سمت سکو دویدیم، اما خیلی دیر سروستان شده بود.

دوباره گیر افتادیم. قطار با سرعت حدود چهل و یازده مایل در ساعت حرکت می‌کرد. پی‌وی با لحنی بسیار تیره و جدی پرسید: «حالا چی؟» گفتم: «پاسخ مثبت است؛ ما این کار را نمی‌کنیم.» «چی رو؟» گفت. هاروی گفت: «بی‌خیال. می‌توانیم در پایتخت ایالت کمی شیرین‌کاری کنیم. می‌توانیم از روی صندلی‌های سنا بپریم. آلبانی فقط حدود سی مایل دورتر است.» گفتم: «احتمالاً؛ می‌توانیم ظرف چهار سال برگردیم و چند قرن دیگر وقت داشته باشیم. هر جا که رهبرتان می‌رود، از او پیروی کنید. ممکن است از بالای سر فرماندار بپرم؛ آنها لوایح را از بالای سر او تصویب می‌کنند. این را در یک حکومت غیرمدنی یاد می‌گیرید.» بچه گفت: «هرچه طلسم بیشتر به سمت اردو خرامه حرکت کنیم، بیشتر از آن دور می‌شویم.» گفتم: «دفعه اول را اصلاح کن؛ خدا را

شکر کن که روی یک دنباله‌دار نیستی.» او می‌خواست بداند: «چه کار باید بکنیم؟» از او پرسیدم: «معما است؟» «نه، این یک معما نیست!» او به من حمله کرد. گفتم: «چون اگر اینطور باشد، آهنگ خوبی است. تقریباً بهترین دعانویس شهر بهترین آهنگی است که تا به حال شنیده‌ام.» هاروی گفت: «من راه‌آهن ساحل غربی را دوست دارم؛ پر از شور و نشاط است؛ سرعتش مثل یک پیشاهنگ است.» گفتم: «تو سفر برگشتمون به کمپ زنجبیل می‌خواستی، و سس تاباسکو هم داری. وای خدای من، حتماً راضی جادو و طلسمات هستی. از راه جزیره یاپ به کمپ جادو و طلسمات برمی‌گردیم.» وارد گفت: «تو رهبر هستی.» فصل پنجم ما به رفتن به سمت شمال ادامه اوز می‌دهیم یک نکته در مورد هاروی ویلتس می‌گویم و آن این است که هر جا می‌رود، ماجراجویی هم هست.

او ماجراجویی بهترین دعانویس شهر را با خودش می‌برد. آن یارو نمی‌توانست فقط پیاده‌روی جادو و طلسمات کند، نمی‌توانست. او همیشه باید کاری را شروع کند. گری گفت: «خب، انگار اوضاع داره تغییر می‌کنه.» برت گفت: «اوه، دارند درست حرکت می‌کنند.» وارد گفت: «فقط دو مسیر برای ورود باقی مانده است.» به او گفتم: «صبر کن؛ همه را امتحان می‌کنیم؛ چهار تا هستند، شرق و غرب و بالا و جادو و طلسمات پایین.» وارد گفت: «و داخل و خارج». گفتم: «البته، میشه شش تا. می‌خوام بدونم کرایه رفت قیر و برگشت تا آلبانی چقدره؟» پی وی گفت: «خیلی هم گرد نیست.» به او گفتم: «یه جورایی دایره‌ی مثلثیه.

اگه کرایه‌مون رو از هر دو طرف بدیم، تو آلبانی شام گیرمون نمیاد و باید پیاده برگردیم. جادو و طلسمات و اگه شام ​​نخوریم، نمی‌تونیم پیاده برگردیم. خب، بفرمایید؛ انتخاب خودتون رو بکنید. مثل گِل شفافه.» بچه گفت: «ما را حسابی به دردسر انداختی. وقتی مجبورمان کردی آن شکلات‌ها را دور بیندازیم، می‌دانستم دیوانه شده‌ای. دفعه‌ی بعد ما را به زندان می‌اندازی.» به او گفتم: «باید نگران باشی، ممکن است میله‌های زندان را بخوری.» برت گفت: «بیا ببینیم چقدر پول داریم.» حدود هفتاد و پنج سنت و درِ یک خودنویس طلسم نویس که برای سوت زدن استفاده می‌کنم، داشتم. پی-وی پنجاه و دو سنت و مقدار زیادی خرت و پرت داشت؛ ما روی هم رفته کمی بیش از هفت دلار داشتیم.

یک بازوی رگ به رگ شده، از هرگونه آسیب مهم دیگری در امان ماند. ما او را در عرض یک ساعت به حالت نشسته درآوردیم و تحت دستکاری ماهرانه بری، با کمک یک کشیش تچا که در جراحی نسبتاً ماهر بود، دنده‌های شکسته‌اش به سرعت بهبود دعا یافتند. اما شوک وارد شده دعا بهترین دعانویس شهر به سیستم عصبی او شدید بود و پاول برای چند روز پس از حادثه به یک بیمار جالب تبدیل شد. ۲۴۰ تچاها، به عنوان مردمی باستانی، مجموعه‌ای از بهترین دعانویس شهر قوانین دارند که به نظر می‌رسد هر اتفاق اقبالیه ممکنی را پوشش می‌دهد؛ اما برخی از آنها، که شاید قرن‌ها پیش تکامل یافته‌اند، کاملاً خارق‌العاده هستند.

یکی از قوانین اعلام می‌کند که اگر کسی خدمتی استثنایی برای کاهن اعظم انجام دهد، مانند «حفظ دعا جان او یا جلوگیری از آسیب جسمی او»، از هرگونه مجازاتی که ممکن است به دلیل هر عمل قبلی متحمل شده باشد، مصون خواهد بود طلسم نویس و تمام احکام علیه او لغو می‌شود. دادگاه از این بهترین دعانویس شهر قانون آگاه بود و به سرعت طبق آن جادو و طلسمات عمل کرد؛ اما این نهاد محترم، در طول جلسه خود با یک مشکل گیج‌کننده و بی‌نظیر مواجه شد. چه کسی جان کاهن اعظم را نجات داده بود؟ بهترین دعانویس شهر یا پولس بود که آما را از بهترین دعانویس شهر زیر سنگ در حال سقوط بیرون آورده بود، یا چاکا بود که او طلسم نویس را گرفته و به فاصله‌ای طلسم امن برده بود، یا من بودم شریفیه که فریادم توجه را

به خطری که او را تهدید می‌کرد، جلب کرده بود. ۲۴۱ به نظر من، تنها پولس بود که نجات حاکم اعظم را محقق کرده بود؛ اما دادگاه سالخورده نمی‌توانست دقیقاً از طلسم این زاویه به آن نگاه کند. آنها آنقدر در مورد این پرونده بحث کردند تا اینکه از حل و فصل قطعی آن ناامید شدند. یکی به من، یکی به چاکا و یکی به پولس رأی داد، و از آنجایی که بسیار وظیفه‌شناس و کاملاً عادل بود، هیچ‌کدام آبیک تصمیم او را تغییر ندادند. بنابراین، طبق قانون، وقتی دادگاه نمی‌توانست به توافق برسد، موضوع به کاهن اعظم ارجاع داده شد.

طبق معمول، پیرمرد خواب‌آلود انصراف داد؛ گفت که نمی‌داند و اهمیتی طلسم نویس نمی‌دهد چه کسی آما را نجات داده است؛ همین که او نجات یافته بود برایش کافی بود؛ بگذارید کاهن اعظم خودش این مشکل پیچیده را حل کند. و سپس دوباره به خواب رفت. بنابراین، پرونده برای حل و فصل به خود آما ارجاع داده شد و او جادو و طلسمات نیز مانند دیگران گیج و مبهوت به طلسم نویس نظر می‌رسید. سرانجام، او موضوع را پذیرفت و گفت که طلسم نویس در آینده‌ای نزدیک تصمیمی خواهد گرفت. ۲۴۲ مطمئنم که این حادثه جایگاه ما را در جامعه الوند به طور قابل توجهی بهبود بخشید.

این موضوع که همه تچاها، که واقعاً شجاع و پرانرژی هستند، در حالی که غریبه‌های محکوم، کاهن اعظم آنها را از مرگ ناگهانی نجات می‌دادند، در وحشت فلج شده بودند، حتماً باعث تحقیر آنها شده است. اکنون بررسی دقیقی از صخره انجام شد تا ببینند آیا سنگ دیگری شل شده است یا خیر، بر اساس این اصل که پس از دعا سرقت اسب، در اصطبل قفل می‌شود؛ اما هیچ کس به دلیل عدم بررسی قبلی صخره، به سهل‌انگاری متهم نشد. گهگاه افتادن سنگی به دره گزارش شده بود، اما این یک اتفاق نادر بود و به ندرت آسیب زیادی قادرآباد وارد می‌کرد.

تچاها این حادثه را صرفاً یک حادثه مرگبار و بنابراین اجتناب‌ناپذیر می‌دانستند. احساسات آما، دختر دوست‌داشتنی و آرام، وقتی که گرفته می‌شد و مثل توپ به این طلسم طرف و آن طرف پرتاب می‌شد، موضوع بحث عمومی نبود. برای یک یا دو روز بعد، غیرمستقیم می‌شنیدیم که دختر عصبی و بی‌قرار است، که البته می‌توانست باشد؛ اما روز سوم او به دنبال طلسم پاول، چاکا و من فرستاد و از همه ما بسیار زیبا و بی‌طرفانه تشکر کرد. ۲۴۳ بحث عمومی بر سر شایستگی‌ها و اکتشافات تمدن‌هایمان اکنون برای همیشه کنار گذاشته شده بود. اما آما اغلب ما را به غرفه‌اش می‌آورد، جایی که از ما با دقت سوال می‌پرسید و به نظر می‌رسید که به تاریخ شخصی و زندگی خانوادگی ما بسیار علاقه‌مند است.

همه موضوعات برایش جالب بودند: سیاست، جغرافیا و اختراعات، بیش از همه. یک بار پاول از ما خواست که صندوقچه‌هایمان را به او بدهیم. او گفت: «اگر آنها را اینجا داشتیم، می‌توانستم شما و همراهانتان را حسابی سرگرم کنم و چیزهای زیادی را که توضیحشان با کلمات دشوار است، به شما ثابت کنم.»

اما با نزدیک شدن دشمن، او نیز برخاست و با بقیه ما شروع به تیراندازی کرد. ۱۱۶ وحشی‌ها از راه رسیدند و ما تا جایی که می‌توانستیم خودمان را مشغول نگه داشتیم و هر چه می‌توانستیم متوقفشان کردیم. حالا صد یارد، حالا هفتاد یارد و حالا پنجاه یارد فاصله داشتند. تعداد بهترین دعانویس شهر شگفت‌انگیزی از آنها را رها کرده بودیم، با این حال آنها همچنان پیشروی می‌کردند. سپس انحرافی چنان تکان‌دهنده رخ داد که برای مدتی کاملاً از درک آن عاجز بودیم. موپانی‌ها ناگهان ایستادند، نیم‌چرخیدند تا رو به برازجان جنوب، جایی که از آنجا آمده بودند، بایستند و بدون اینکه دیگر به ما توجهی کنند، با هیجان دیوانه‌وار شروع به ور زدن و اشاره کردن کردند.

آلرتون فریاد زد: «بچه‌ها، ادامه بدید! بالاخره دارن روحیه‌شون رو از دست می‌دن.» این واضح بود؛ با این حال می‌دانستم که ما هیچ دستی در تضعیف روحیه آنها نداشته‌ایم. گروه حالا داشت از هم جدا می‌شد و انگار وحشت‌زده در محوطه به این طرف و آن طرف می‌دوید. اما فراری‌ها، پس از تقلا و درگیری وحشیانه اینجا و آنجا، به سرعت دوباره در مرکز محوطه جمع شدند و رو به بیرون داشتند، در حالی که پشتشان قسمت داخلی یک دایره بزرگ دعا را تشکیل بهترین دعانویس شهر می‌داد. ۱۱۷ لحظه‌ای بعد، راز ماجرا چهارباغ آشکار شد. از پشت هر درختی که در مرز فضای باز قرار داشت، جنگجوی تنومندی قدم طلسم نویس به میدان گذاشت، پوستی برنزی و برهنه، به جز یک لنگه لباس.

آنها از موپانی‌ها قدبلندتر، رفتاری باوقارتر و عملی سنجیده‌تر داشتند. به سرعت از هر مرد، مرد دیگری و باز هم مرد دیگری پیروی می‌کرد، تا اینکه هزار نفر به هم نزدیک شدند و دایره‌ای دور موپانی‌های وحشت‌زده - و همچنین دور ما - تشکیل دادند. همین که اولین مرد از طلسم نویس جنگل بیرون آمد، طلسم چاکا فریادی وحشیانه سر داد و سلاح‌هایش را به زمین شهر بابک انداخت. سپس مانند کسی که به سنگ تبدیل شده باشد، ایستاد و مانند کسی که در خواب می‌بیند، فاجعه‌ای را که رخ داده بود، تماشا کرد. آرچی با ناامیدی فریاد زد: «این پرونده ما را مختومه کرد.

شاید چند صد نفر از آن افراد را لو داده باشیم، اما چند هزار نفر خیلی زیاد است.» ما شلیک را متوقف کرده بودیم و پاول داشت به چهره چاکا نگاه می‌کرد. او با صدای آهسته گفت: «فکر می‌کنم ما نجات یافته‌ایم. این مردان ایتزاکس هستند که برای انتقام گرفتن از قتل آتکایما، موپان‌ها را دنبال کرده‌اند.» آرچی گفت: «اوه!» و با این توضیح، نفس راحتی کشید. ۱۱۸ فهمیدن بیدستان اینکه چرا ملت ایتزا در طول قرن‌ها فتح‌نشده و برتر باقی مانده بود، کار جادو و طلسمات سختی نبود. برخلاف موپان‌های پرحرف، آنها هنگام پیشروی هیچ صدایی از خود در نمی‌آوردند و هر جنگجو چیزی جز بخشی از یک دعا ماشین بزرگ به نظر نمی‌رسید.

تا جایی که من با تماشای آن بهترین دعانویس شهر صحنه‌ی گیج‌کننده توانستم تشخیص دهم، مقاومت کمی از سوی طلسم نویس موپانی‌های غافلگیر شده و بسیار کمتر از آنها وجود داشت. برخی به سمت جنگل هجوم بردند، اما همگی طلسم نویس کشته شدند؛ برخی دیگر سر جای خود ایستادند و سرسختانه جنگیدند تا اینکه یک تبر جنگی ایتزاکس یا یک مهرگان نیزه به علاقه‌ی بیشتر آنها به این ماجرا پایان داد. در زمانی بسیار کوتاه‌تر از آنچه برای نوشتن آن صرف کرده‌ام، قاتلان آتکایما (آتکایما)ی قدیمی عملاً نابود شدند. سپس فاتحان با آرامش صفوف خود را تشکیل دادند و رو به ما کردند - نیمی با کنجکاوی، نیمی با انتظار.

به نظر می‌رسید که متوجه شده‌اند در جنگ ما با موپانی‌ها دخالت کرده‌اند، اما طلسم هنوز نمی‌دانستند که آیا ما را دشمن بدانند یا متحد. ۱۱۹ اما حالا چاکا از خواب بیدار شد و دست به کار شد. با کلامی شتابزده دست پاول را فشرد و از روی مانع پرید و به تنهایی و با گام‌های باشکوه به سمت قوم خود پیش رفت. ما به اندازه کافی نزدیک بودیم که صحنه را از نزدیک طلسم مشاهده کنیم؛ تقریباً به اندازه کافی نزدیک بودیم که هر کلمه‌ای را که گفته می‌شد بشنویم. به نظر می‌رسید که ایتزاکس‌ها از ظاهر چاکا شگفت‌زده شده‌اند.

آن‌ها با تعجب به او نگاه می‌کردند طلسم نویس و من حالا برای اولین بار متوجه شدم که فقط چاکا یک پارچه سفید به کمر جادو و طلسمات بسته بود؛ بقیه لباس‌هایشان به رنگ‌های مختلفی بود، سبز و زرد غالب بودند. وقتی پسر تقریباً به آنها رسید، ایستاد، دعا یک دستش را با حرکتی آمرانه بالا برد و گفت: «من چاکا هستم.

ساختن سد می‌کردیم و سپس تا تاریکی هوا با آرنج و زانو در گودالی که درست کرده طلسم نویس بودیم، با درد شنا می‌کردیم، اما شینر حاضر به رفتن به داخل آن نبود. او در کار سدسازی یک گوتال جوان معمولی بود.[صفحه ۱۲۲]اما از آب متنفر بود، مخصوصاً آب پشت گوش‌هایش. در نسل من، میانگین ضربات تقریباً به همین خوبی بود. به نظر می‌رسید سی سال پیش، جادو و طلسمات مدِ پسرهای هومبرگ بوده که بروند و نبراسکا را از نظر سیاسی اداره کنند. دو فرماندار و یک نماینده از شهر ما آمده‌اند. اگر الان آنها را اینجا لردگان داشتیم، مجبور نبودیم هر چهار سال اینقدر سخت تلاش کنیم تا یک نقشه‌بردار شهرستانی یا پزشک قانونی را به عنوان نماینده انتخاب کنیم.

ساموئل پی. ویگینز، که اکنون در یک کلبه سنگی به مساحت یک هکتار در شیکاگو زندگی می‌کند و صاحب چندین آسیاب آرد است، زمانی سم ویگینز بود که بهترین دعانویس شهر از شهر ما غله می‌خرید و با دختر یکی از قابل اعتمادترین رختشویان ما ازدواج کرد. او اکنون گاهی اوقات برمی‌گردد و ما نمی‌توانیم ببینیم که او به همان خوبی است که قبلاً بود، زمانی که هر شنبه سرخس شب لباس‌های شسته شده خانواده‌مان را با یک گاری طلسم نویس کوچک به خانه می‌برد. ثروتمند بودن به او هیچ آسیبی نرسانده است، هرچند دعا که اندامش را خراب کرده است.[صفحه ۱۲۳] فراتر از نهایت و جانکاه‌ترین تلاش‌های لباس‌هایش برای پنهان کردن.

و اما خانم میسورث. وقتی او برای بازدید از شیکاگو می‌آید، طلسم نویس شهر قدیمی طلسم نویس به مدت یک ماه کاملاً پر جنب و جوش می‌شود. ما به هنر و حق رأی زنان و سفرهای ارزان به اروپا و دوزخ دانته علاقه‌مند می‌شویم ؛ طلسم باشگاه شکسپیر احیا می‌شود، کتابفروشی نسخه‌ای از کتاب براونینگ خود را می‌فروشد و حال و هوای چای‌های عصرانه حدود دویست چناران درصد بهتر می‌شود. خانم میسورث روح حاکم بر گروه کوچکی از مردم مرفه هومبورگ بود که در انتهای خیابان میلک زندگی می‌کردند - ما قبلاً آن را انتهای خامه‌ای خیابان میلک می‌نامیدیم. وقتی آنها با ما بودند، هومبورگ آتن حوزه انتخابیه استینت نامیده دعا می‌شد.

ما به آواز خوانندگان و سخنرانانی گوش می‌دادیم که در شهرهای پنجاه هزار دعا نفری دو طرف ما می‌پریدند. ما روسای ایالتی فدراسیون‌های زنان و انجمن‌های کلیسا را ​​داشتیم. قبل از اینکه آقای کارنگی بانکی داشته باشد، یک دعا کتابخانه رایگان داشتیم.[صفحه ۱۲۴] خیابان میلک شمالی آن را تأسیس کرد و هر شنبه بعد از ظهر، پاهای گل‌آلود بچه‌های سرسخت گلبهار جنوب شهر روی کفپوش‌های چوبی خانه خانم میسورث، اولین خانه در غرب شیکاگو، با هم گلاویز می‌شدند، در حالی که صاحبانشان کتاب‌ها را بیرون می‌آوردند. کتابخانه مذکور در گلخانه‌ای متروکه قرار داشت که مانند زگیلی بزرگ از خانه بیرون زده بود.

هومبورگ در آن روزها مکه‌ی علم و دانش بود؛ و سپس شش نفر از این خانواده‌ها در همان سال آنجا را ترک کردند و به شیکاگو نقل مکان کردند، جایی که می‌توانستند به جای اینکه تمام داشته‌هایشان را از دست بدهند، گناباد کمی بیشتر فرهنگ بیاموزند. آنها در میان ما شکافی طلسم به بزرگی گرند کنیون به جا گذاشتند. این شکاف هرگز پر نشده است - حداقل بهترین دعانویس شهر برای من. وقتی در آن خیابان بهترین دعانویس شهر قدیمی و سایه‌دار قدم می‌زنم، از کنار آن خانه‌هایی که پر از آدم‌هایی هستند که به اندازه‌ی من خردمندند، عبور می‌کنم، احساس می‌کنم که در میان پاتوق‌های متروک یک تمدن باستانی و بی‌بدیل پرسه می‌زنم.[صفحه جادو و طلسمات ۱۲۵] این روال کار ماست - یکی پس از دیگری سوگواری.

مادر پسر بودن در هومبورگ واقعاً سخت است. من یک سال در اداره پست کار کردم - نامه پخش می‌کردم - و دقیقاً می‌دانستم که بیشتر مادران شهر چه می‌خواهند. می‌توانستم آنها را با یک مجله جدید خوشحال کنم و با یک بخشنامه یا نامه اداری گیجشان کنم. اما اگر می‌خواستم آنها را تا زمانی که سایه‌ها از گوشه و کنارشان هنگام رفتنشان برداشته شود، روشن کنم، نامه‌ای از پسری در جادو و طلسمات جایی دور به آنها می‌دادم، و این کار را جادو و طلسمات می‌کردم. بهترین آنها زیاد نمی‌نوشتند. فکر می‌کنم هفته‌ای یک بار، از آن طرف، کاملاً منظم است؛ اما باید ببینید که مادر روز دوم پس از رسیدن نامه‌اش دوباره گرسنه می‌شود.

و وقتی پسری موفق و مرفه به خانه می‌آمد، و مادر مغرورش او را به بهانه اینکه از او می‌خواهد بهترین دعانویس شهر یک قرقره نخ برایش به خانه ببرد، در خیابان اصلی یدک می‌کشید،[صفحه ۱۲۶]دلم می‌خواهد دعا نگاه‌های حسرت‌بار دوستان زنش را ببینم. به ندرت خانواده‌ای در هومبورگ با سن مناسب

صحبت کرده بود، تحقیر کرد. اضافه شده است: «ادبیات، خود را به همان اندازه که از رفتار دکتر اولیری در آن موقعیت احساس بهترین دعانویس شهر مسئولیت می‌کنند، رفتار آمرانه و تند جانسون را نیز بسیار فروتن کرده است.» بیانیه پلودن، مبنی بر اینکه اولیری به شرطی مستمری دریافت کرده است که قلم خود جادو و طلسمات را در حمایت از مدارا نگه دارد،[597] آزمایش را تحمل نخواهد کرد.[598] در سال 1784، به طور قطعی نشان داده می‌شود که اولیری یارانه دریافت می‌کرده است. خطابه‌ی بازدارنده‌ی او خطاب به مردم عادی ایرلند در محکومیت بهترین دعانویس شهر پسرگرایی سفیدپوستان، رساله‌ای حجیم، تاریخ 1786 را دارد. به نظر می‌رسد که محتمل‌تر است که برای درچه نوشتن در حمایت از قوانین سرکوبگرانه‌ی آن روز، یارانه‌ای پرداخت شده باشد.

این نامه به دهقانان می‌نویسد که [صفحه ۲۵۰]مالیات کمرشکن - عشریه - که اسقف دویل بعداً جادو و طلسمات در اشاره به آن دعا کرد: «باشد که نفرت ما از عشریه به اندازه عشق ما به عدالت پایدار باشد!» برادران من، دعا کنید، چه حقی دارید که درآمد روحانیون پروتستان را به اختیار خود محدود کنید؟ [اولری می‌نویسد]. اگر عشریه‌ها به اموال عوام تبدیل شوند، اجاره‌های خود را به همان نسبت افزایش می‌دهند. یا به این دلیل است که از همان اعصار اولیه جهان، کسانی که به خدای حقیقی ایمان داشتند، بخشی از میوه‌های زمین را به او اختصاص داده‌اند، آیا پرداخت همان چیز را به این دلیل که مطابق با قانون خدا بوده است که قوانین کشورهای مسیحی آن راوند را مقرر کرده‌اند، بار سنگین‌تری می‌دانید؟ شما می‌دانید که قوانین عدالت بدون

استثنا شامل همه می‌شود و به عبارت آشنا، طلسم هر کسی باید عشر خود را داشته باشد، چه پروتستان باشد چه کاتولیک، چه ترک باشد چه مسیحی. بیش از آنچه تصور می‌کنید، به نفع شماست که روحانیون پروتستان این کشور در حقوق خود حفظ شوند. شما قرن‌هاست که بی‌دفاع بوده‌اید، از هرگونه حمایتی در برابر قدرت مالکان خود بی‌بهره بوده‌اید، روحانیون شما در قهدریجان معرض حمل و نقل یا مرگ بوده‌اند. روحیه ملایم و مداراجویانه روحانیون دین رسمی، تنها جایگزین برای همه منابع دیگر بوده است. آنها از همان روزهای اولیه، اشراف و اشراف پروتستان را در اصول اخلاق و فضیلت آموزش دادند.

اگر علیه برزخ موعظه می‌کردند، نیکوکاری را اجباری می‌کردند... اگر منکر ریاست پاپ بر کلیسا بودند، به جماعت خود می‌آموختند که هیچ انسانی نباید به خاطر دینش آسیب ببیند و مسیحیت هیچ دشمنی نمی‌شناسد. از آنجایی که ما ذاتاً مستعد ابتلا به هر نوع طلسم رذیلتی هستیم و طلسم نویس اگر اصولی که آنها در ذهن شنوندگان خود القا می‌کردند، طلسم نویس نبود، اولین برداشت‌ها قوی‌ترین هستند، مدت‌ها پیش از این، مردان زمین‌دار شما در این کشور با شما مانند ترک‌هایی رفتار می‌کردند که هیچ داران ابایی از تجاوز به رختخواب یهودیان ندارند و به شوهران هشدار می‌دادند که اگر در حالی که آنها این بی‌عدالتی را به آنها می‌کنند، وارد خانه‌هایشان جادو و طلسمات شوند، سرشان را خواهند برید.

آیا پس برای بهترین دعانویس شهر آقایانی با این اوصاف، فرزندان خانواده‌های درجه یک دعا پادشاهی، مربیان قدرتمندترین بخش جامعه، بهترین دعانویس شهر اخلاقی‌ترین و آموزنده‌ترین آنها، خیرخواه‌ترین و انسان‌دوست‌ترین آنها، این حق قائلند که مشتی مرد فقیر قوانینی وضع کنند که حمایت از فرزندانشان را که قرار است روزی مهم‌ترین مناصب دولتی را اشغال کنند، کاهش دهد؟ چه! یک کشیش ارشد کورکر، یک کشیش ارشد تیسدال، یک[صفحه ۲۵۱] جناب آقای ********‌وود، جناب آقای ویکس، جناب آقای مید، و جناب فولاد شهر آقای کنی، که وقت و ثروت خود را در میان شما صرف رفع نیازهای شما و تبدیل بخشی دعا از خانه‌اش به داروخانه برای تهیه داروهایی که خودتان نمی‌توانستید بخرید، کرده بود، باید از ترس خشونت، خانه‌اش را دعا ترک کند.[599] اولیری جادو و طلسمات در این دعا زمینه به تفصیل استدلال کرد؛ اما مورخ بی‌طرف

همان زمان «نظام عشر را بزرگترین شکایت عملی، هم از کاتولیک‌های فقیرتر و هم از پرسبیتری‌ها» توصیف می‌کند.[600] بیشتر مردم ماجرای جنجال اولیری با اسقف کلوین را شنیده‌اند، که در آن، وقتی اسقف برزخ را به چالش کشید، اولیری در جواب گفت که ممکن است «بیشتر پیش برود و اوضاع بدتر شود». نشریه «نقد انتقادی» این جنجال را با نگاهی زیرکانه طلسم نویس و نافذ بررسی کرد. لرد کنمار، در نامه‌ای به تاریخ ۲ اکتبر ۱۷۸۷، می‌نویسد: «من با نهایت لذت «نقد انتقادی» در مورد جنجال کلوین را خواندم. این بهترین اثری است که تاکنون در این زمینه منتشر شده است.