آرشیو اسفند ماه 1404

صحبت کرده بود، تحقیر کرد. اضافه شده است: «ادبیات، خود را به همان اندازه که از رفتار دکتر اولیری در آن موقعیت احساس بهترین دعانویس شهر مسئولیت می‌کنند، رفتار آمرانه و تند جانسون را نیز بسیار فروتن کرده است.» بیانیه پلودن، مبنی بر اینکه اولیری به شرطی مستمری دریافت کرده است که قلم خود جادو و طلسمات را در حمایت از مدارا نگه دارد،[597] آزمایش را تحمل نخواهد کرد.[598] در سال 1784، به طور قطعی نشان داده می‌شود که اولیری یارانه دریافت می‌کرده است. خطابه‌ی بازدارنده‌ی او خطاب به مردم عادی ایرلند در محکومیت بهترین دعانویس شهر پسرگرایی سفیدپوستان، رساله‌ای حجیم، تاریخ 1786 را دارد. به نظر می‌رسد که محتمل‌تر است که برای درچه نوشتن در حمایت از قوانین سرکوبگرانه‌ی آن روز، یارانه‌ای پرداخت شده باشد.

این نامه به دهقانان می‌نویسد که [صفحه ۲۵۰]مالیات کمرشکن - عشریه - که اسقف دویل بعداً جادو و طلسمات در اشاره به آن دعا کرد: «باشد که نفرت ما از عشریه به اندازه عشق ما به عدالت پایدار باشد!» برادران من، دعا کنید، چه حقی دارید که درآمد روحانیون پروتستان را به اختیار خود محدود کنید؟ [اولری می‌نویسد]. اگر عشریه‌ها به اموال عوام تبدیل شوند، اجاره‌های خود را به همان نسبت افزایش می‌دهند. یا به این دلیل است که از همان اعصار اولیه جهان، کسانی که به خدای حقیقی ایمان داشتند، بخشی از میوه‌های زمین را به او اختصاص داده‌اند، آیا پرداخت همان چیز را به این دلیل که مطابق با قانون خدا بوده است که قوانین کشورهای مسیحی آن راوند را مقرر کرده‌اند، بار سنگین‌تری می‌دانید؟ شما می‌دانید که قوانین عدالت بدون

استثنا شامل همه می‌شود و به عبارت آشنا، طلسم هر کسی باید عشر خود را داشته باشد، چه پروتستان باشد چه کاتولیک، چه ترک باشد چه مسیحی. بیش از آنچه تصور می‌کنید، به نفع شماست که روحانیون پروتستان این کشور در حقوق خود حفظ شوند. شما قرن‌هاست که بی‌دفاع بوده‌اید، از هرگونه حمایتی در برابر قدرت مالکان خود بی‌بهره بوده‌اید، روحانیون شما در قهدریجان معرض حمل و نقل یا مرگ بوده‌اند. روحیه ملایم و مداراجویانه روحانیون دین رسمی، تنها جایگزین برای همه منابع دیگر بوده است. آنها از همان روزهای اولیه، اشراف و اشراف پروتستان را در اصول اخلاق و فضیلت آموزش دادند.

اگر علیه برزخ موعظه می‌کردند، نیکوکاری را اجباری می‌کردند... اگر منکر ریاست پاپ بر کلیسا بودند، به جماعت خود می‌آموختند که هیچ انسانی نباید به خاطر دینش آسیب ببیند و مسیحیت هیچ دشمنی نمی‌شناسد. از آنجایی که ما ذاتاً مستعد ابتلا به هر نوع طلسم رذیلتی هستیم و طلسم نویس اگر اصولی که آنها در ذهن شنوندگان خود القا می‌کردند، طلسم نویس نبود، اولین برداشت‌ها قوی‌ترین هستند، مدت‌ها پیش از این، مردان زمین‌دار شما در این کشور با شما مانند ترک‌هایی رفتار می‌کردند که هیچ داران ابایی از تجاوز به رختخواب یهودیان ندارند و به شوهران هشدار می‌دادند که اگر در حالی که آنها این بی‌عدالتی را به آنها می‌کنند، وارد خانه‌هایشان جادو و طلسمات شوند، سرشان را خواهند برید.

آیا پس برای بهترین دعانویس شهر آقایانی با این اوصاف، فرزندان خانواده‌های درجه یک دعا پادشاهی، مربیان قدرتمندترین بخش جامعه، بهترین دعانویس شهر اخلاقی‌ترین و آموزنده‌ترین آنها، خیرخواه‌ترین و انسان‌دوست‌ترین آنها، این حق قائلند که مشتی مرد فقیر قوانینی وضع کنند که حمایت از فرزندانشان را که قرار است روزی مهم‌ترین مناصب دولتی را اشغال کنند، کاهش دهد؟ چه! یک کشیش ارشد کورکر، یک کشیش ارشد تیسدال، یک[صفحه ۲۵۱] جناب آقای ********‌وود، جناب آقای ویکس، جناب آقای مید، و جناب فولاد شهر آقای کنی، که وقت و ثروت خود را در میان شما صرف رفع نیازهای شما و تبدیل بخشی دعا از خانه‌اش به داروخانه برای تهیه داروهایی که خودتان نمی‌توانستید بخرید، کرده بود، باید از ترس خشونت، خانه‌اش را دعا ترک کند.[599] اولیری جادو و طلسمات در این دعا زمینه به تفصیل استدلال کرد؛ اما مورخ بی‌طرف

همان زمان «نظام عشر را بزرگترین شکایت عملی، هم از کاتولیک‌های فقیرتر و هم از پرسبیتری‌ها» توصیف می‌کند.[600] بیشتر مردم ماجرای جنجال اولیری با اسقف کلوین را شنیده‌اند، که در آن، وقتی اسقف برزخ را به چالش کشید، اولیری در جواب گفت که ممکن است «بیشتر پیش برود و اوضاع بدتر شود». نشریه «نقد انتقادی» این جنجال را با نگاهی زیرکانه طلسم نویس و نافذ بررسی کرد. لرد کنمار، در نامه‌ای به تاریخ ۲ اکتبر ۱۷۸۷، می‌نویسد: «من با نهایت لذت «نقد انتقادی» در مورد جنجال کلوین را خواندم. این بهترین اثری است که تاکنون در این زمینه منتشر شده است.